معلمی استعداد است یا اکتساب

معلمی اکتسابی است یا ذاتی؟

آیا تا به حال فکر کردی معلمی اکتسابی نیست بلکه باید ذاتا معلم باشی؟

این سوال را دوستی از من پرسید و من جواب‌اش را مفصل اینجا می‌نویسم.

جواب چیست؟

بله!

همان اوایل معلمی بود که فکر میکردم در این رشته استعدادی ندارم. شاید دلیلش این بود که معلمینی که از ابتدا کنارشان بودم، خیلی قدرتمند بودند و من سعی می‌کردم ادای آن‌ها را دربیاورم.

من هنوز هم ادای معلم‌ها را درمیاورم. فکر می‌کنم رسم‌اش هم همین است. می‌گویند در هرکاری اول باید ادای آدم‌هایی را دربیاورید که خیلی حرفه‌ای هستند و بعد کم کم خودتان سبکتان را پیدا می‌کنید.

اما این سوال را می‌توان وسیع‌تر هم جواب داد.

من فکر می‌کنم کار را می‌توان به سه دسته تقسیم کرد:

کارهایی که مفید می‌دانیم، کارهایی که دوست داریم، کارهایی که در آن استعداد داریم.

کارهایی که مفید می‌دانیم کارهایی هستند که می‌توانیم بین آن‌ها، زندگی و اهدافمان معنایی معقول در نظر بگیریم.

کارهایی هم که استعداد داریم، کارهایی هستند که موقع انجام دادنشان گذر زمان را احساس نمی‌کنیم.

حالا باید بین این سه دسته کار اشتراک بگیریم.

اگر کسی در مفهوم هر کدام از این کارها دچار مشکل باشد، کمی تصمیم‌گیری برایش مشکل می‌شود.

مثلا من نمی‌دانم از زندگی چه می‌خواهم. یا از کارم راضی نیستم. احساس بیهودگی می‌کنم.

پس باید دربارۀ معنای کارم و ارتباطش با بقیه زندگی‌ام تجدید نظر کنم.

یکی ممکن است کاری را که انجام می‌دهد دوست نداشته باشد، یکی هم اصلا نمی‌داند در چه توانمند است.

ولی اگر شناخت کافی در این حوزه ها داشته باشیم، می‌توانیم خیلی خوب «اهم فی الاهم» کنیم.

یعنی چه؟ مثلا من استعدادم در معلمی زیاد نیست، ولی چنان معنایی در این شغل پیدا کرده‌ام و توانسته‌ام به زندگی‌ام متصل‌اش کنم که حاضرم بیشتر از بقیه که در این حوزه استعداد دارند زحمت بکشم.

از اول تعطیلات اجباری کرونا، یکی از فرصت‌های طلایی‌ای که برای همۀ ما پیش آمده، همین بازنگری به روند شغل و کار و تدریسمان بوده است. شاید هیچ وقت مثل الان زندگی به ما وقفه‌ای هدیه نمی‌کرد که چنین دقیق به عملکردمان نگاه کنیم. ولی اکنون دقیقا زمانی است که می‌توانیم بفهمیم کارمان را دوست داشته‌ایم؟ مفید بوده است؟

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *