یک حدیث از شیخ الائمه

شهادت حضرت جعفر صادق است و به دنبال کتاب زندگی نامۀ ایشان هستم. ناگهان یاد کتاب قدیمی‌ام می‌افتم و حدیث نابی که در آن خوانده‌ام. بین کتاب‌های کتابخانه پنهان شده، پیدایش می‌کنم و با مرور آن، حالم جا می‌آید.

بیایید باهم یک حدیث بخوانیم:

مردی نزد امام جعفر صادق آمد و به ایشان عرض کرد:

پدر و مادرم به فدای شما، مرا پندی دهید و موعظه ای کنید

حضرت فرمود: اگر خداوند تبارک و تعالی روزی دادن را برعهده گرفته است، پس غم و اندوه برای روزی چرا؟

و اگر روزی هر کس معلوم و مشخص است، پس حرص ورزیدن چرا؟

و اگر پاسخ دادن به چگونگی جمع‌آوری اموال حق است( حتما اتفاق می‌افتد)، پس ثروت اندوزی چرا؟

و اگر خداوند پاداش اعمال نیک را می‌دهد،پس کسالت در انجام آن‌ کارها چرا؟

و اگر پروردگار نعمت‌های از دست رفته را دوباره با نعمت‌های دیگرش جایگزین می‌کند، پس بخل ورزیدن چرا؟

و اگر خداوند سزای گناهان را آتش جهنم قرار داده است، پس معصیت چرا؟

و اگر مرگ حق است و همه خواهند مرد، پس شادمانی غفلت‌آمیز به دنیا چرا؟

و اگر باید روزی اعمال خویش را به خدا عرضه بداریم، پس حیله‌گری چرا؟

و اگر ابلیس دشمن است، پس غفلت چرا؟

و اگر گذرگاه همگی ما صراط است، پس خودبینی و خودپسندی چرا؟

و اگر هرچه که بر ما پیش می آید از قضا و قدر الهی است، پس برای از دست دادن نعمت ها اندوه چرا؟

و اگر دنیا فناشدنی و از بین رفتنی است، پس به دنبال آرامش گرفتن در آن چرا؟

بنظر من هیچ گاه ترجمه، حلاوت کلام امام را به درستی نمی‌رساند. اگر وقت دارید، اصل حدیث را هم بخوانید.

فَقَالَ ع إِنْ كَانَ اَللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى قَدْ تَكَفَّلَ بِالرِّزْقِ فَاهْتِمَامُكَ لِمَا ذَا وَ إِنْ كَانَ اَلرِّزْقُ مَقْسُوماً فَالْحِرْصُ لِمَا ذَا وَ إِنْ كَانَ اَلْحِسَابُ حَقّاً فَالْجَمْعُ لِمَا ذَا وَ إِنْ كَانَ اَلْخَلَفُ مِنَ اَللَّهِ حَقّاً فَالْبُخْلُ لِمَا ذَا وَ إِنْ كَانَتِ اَلْعُقُوبَةُ مِنَ اَلنَّارِ فَالْمَعْصِيَةُ لِمَا ذَا وَ إِنْ كَانَ اَلْمَوْتُ حَقّاً فَالْفَرَحُ لِمَا ذَا وَ إِنْ كَانَ اَلْعَرْضُ عَلَى اَللَّهِ حَقّاً فَالْمَكْرُ لِمَا ذَا وَ إِنْ كَانَ اَلْمَمَرُّ عَلَى اَلصِّرَاطِ حَقّاً فَالْعُجْبُ لِمَا ذَا وَ إِنْ كَانَ كُلُّ شَيْ ءٍ بِقَضَاءٍ وَ قَدَرٍ فَالْحُزْنُ لِمَا ذَا وَ إِنْ كَانَتِ اَلدُّنْيَا فَانِيَةً فَالطُّمَأْنِينَةُ إِلَيْهَا لِمَا ذَا .

انَ اَلْحِسَابُ حَقّاً فَالْجَمْعُ لِمَا ذَا وَ إِنْ كَانَ اَلْخَلَفُ مِنَ اَللَّهِ حَقّاً فَالْبُخْلُ لِمَا ذَا وَ إِنْ كَانَتِ اَلْعُقُوبَةُ مِنَ اَلنَّارِ فَالْمَعْصِيَةُ لِمَا ذَا وَ إِنْ كَانَ اَلْمَوْتُ حَقّاً فَالْفَرَحُ لِمَا ذَا وَ إِنْ كَانَ اَلْعَرْضُ عَلَى اَللَّهِ حَقّاً فَالْمَكْرُ لِمَا ذَا وَ إِنْ كَانَ اَلْمَمَرُّ عَلَى اَلصِّرَاطِ حَقّاً فَالْعُجْبُ لِمَا ذَا وَ إِنْ كَانَ كُلُّ شَيْ ءٍ بِقَضَاءٍ وَ قَدَرٍ فَالْحُزْنُ لِمَا ذَا وَ إِنْ كَانَتِ اَلدُّنْيَا فَانِيَةً فَالطُّمَأْنِينَةُ إِلَيْهَا لِمَا ذَا .

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *