روشی برای رسیدن به سود و زیان لحظه‌ای

«آیا لزوما در قبال هر چیز دوست‌داشتنی، باید چیزی را از دست داد؟»

اوایل دوران کارشناسی، این سوال به شدت ذهن مرا به خود درگیر کرده بود. نه تنها این سوال، بلکه جهان با همه وسعت‌اش گویی سوالی شده بود در ذهن من. محکی در دست نداشتم. هر دانشی که در سالهای گذشته‌ آموخته بودم، به درد من نمی‌آمد. به عبارتی عملیاتی نبود.

تا آنکه به یک سخنرانی دعوت شدم، و سخنران چند سوال کلیدی به ما یاد داد. زندگی را همانند یک معامله تعریف کرد. معامله‌ای که در آن هرچه بخواهی به دست بیاوری، باید چیزی را از دست بدهی. پس همواره از خودت بپرس:

آیا آنچه به دست می‌آورم، به ارزشمندی آن چیزی که از دست می‌دهم، می‌باشد؟

این سوال، ملکه ذهن من شده بود. نه تنها برای من، بلکه به بسیاری از دوستانم، روش کار را یاد داده‌ و آن‌ها بعد گذشت مدتی به من یادآور میشدند که از این پرسش ساده چقدر بهره برده‌اند.

تا امروز.

سوال دانش آموزان کلاسمان، همان دغدغه دوران کارشناسی من بود:

«آیا لزوما در قبال هر چیز دوست‌داشتنی، باید چیزی را از دست داد؟»

با کمی صحبت به این نتیجه رسیدیم که بله، ما حتما و در هرصورت زمان را از دست خواهیم داد. اما یکی از بچه‌ها، کاملا با ما مخالف بود. حقیقتا زمانی هم نبود که به او بپردازیم. ولی با اصرار گفت:

ما خیلی اوقات از زمانمان، بهترین استفاده را می‌کنیم، پس این از دست دادن محسوب نمی‌شود.

 

این حرف، مرا یاد صحبت شیوای امیرالمومنین می اندازد، وقتی درباره «امروز» این‌گونه می‌فرمایند:

«و اما الیوم الذی انت فیه، فصدیق مودع»[1]

پس روزی که تو در آن قرار گرفته‌ای، همانند دوستی‌ست که با تو وداع می‌کند.

ولی می‌دانید وداع یعنی چه؟ یعنی ممکن است به سوی تو باز گردد.

ما زمان را از دست نمی دهیم. نه تنها بهترین استفاده را از آن می‌توانیم داشته باشیم، بلکه حتی می‌توانیم آن را به سمت خود برگردانیم.

 

 

پی‌نوشت:

[1]  الوافی ج 3 ص 63 عن الفقیه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *