تقدیم به سال 99 و همۀ سبزه‌های سبزنشدۀ امسال

امسال، می‌دانستیم کلاس‌ها آنلاین است. برنامه مدرسه مشخص بود. اول هر ماه یک بسته حاوی تمام فعالیت‌های همان ماه به خانه فرستاده می‌شد. منِ معلم هم باید می‌دانستم در یک ماه آتی چه کاری می‌خواهم انجام بدهم، برنامه می‌ریختم، وسایل آماده می‌کردم و بسته‌ام را تحویل می‌دادم. از ابتدای سال، تنها ایده‌ای که برای اسفند داشتم و دلم را راضی می‌کرد، سبز کردن سبزه بود. با بهار هم‌خوانی داشت، می‌توانستیم دنیای دانه‌ها را کشف کنیم، خوب ببینیم، خوب صبر کنیم. طرح درس را چیدم و تحقیقاتم را شروع کردم. با همۀ متخصصین سبز کردن سبزه صحبت کردم. یکی از اقوام آمد و شبی در منزلمان ماند تا هرچه فوت و فن است یادم بدهد. حتی رفتم عطاری و انقدر سوال کردم که حرف و راز مگویی از سبزه‌ها پیش عطار و دوستانش نگذاشتم.

ادامه خواندن تقدیم به سال 99 و همۀ سبزه‌های سبزنشدۀ امسال
2+

پاشنۀ آشیل را می‌خواهند بزنند، سرزمین نفرین شده بهانه است

رابطۀ خراب، باعث بهم ریختن آدم می‌شود.

من روانشناس نیستم. هیچ ادعایی هم در هیچ زمینه ای ندارم. این جمله را در یک کارگاه معتبر و معروفی شنیدم و نوشتم. اگر هم نامی از کارگاه نمی‌برم برای این است که مجال گفتن همۀ نکات مثبت و منفی‌اش نیست. اما از من بپذیرید که این جمله، شالودۀ کارگاه مهمی بود. عبارتی که روزها و حتی یک سال ذهن مرا درگیر خود کرد. دنبال مثال نقضش بودم. مگر می‌شود یک رابطۀ خراب تا این اندازه بر اعصاب آدمی اثر بگذارد؟

ادامه خواندن پاشنۀ آشیل را می‌خواهند بزنند، سرزمین نفرین شده بهانه است
2+

پای دعا نشستن، پای شناخت نشستن

اگر بخواهید آدمی را بشناسید چه می‌کنید؟

با او معاشرت می‌کنید؟ حرف می‌زنید؟ دغدغه‌هایش را می‌شنوید؟

دانشمندان و روانشناسان هم راه‌های بسیاری گفته‌اند، ببینید چه کتاب‌هایی می‌خواند، ببینید دوستانش چه کسانی هستند.

من اما فکر می‌کنم یکی از راه‌های شناخت آدم‌ها، شنیدن دعاهای او در تنهایی است. آدم با خدایش، انگار بیشتر از همیشه خودش است. دیگر از کسی که نجوای قلب ها را می‌شنود، چه چیزی را می‌توان پنهان کرد؟

ادامه خواندن پای دعا نشستن، پای شناخت نشستن
2+

بنی‌عادت شگفت‌آور

کرم صورت ۵۰ درصد تخفیف، آبرسان درجه یک،
کرم شب و روز، کرم زیر چشم، بالای چشم،
جوراب، طلا، لباس، روسری در هزار رنگ و طرح و …

ناخودآگاه باورت می‌شود که ای وای من هم کرم آبرسان ندارم، چه گناه بزرگی.
و یا خط چشمم را با چه پاک کنم…
و یاد هزار و یک اینفلوئسری می‌افتی که داشتند فلان سایت و بهمان پیج را تبلیغ می‌کردند

و محتاجت می‌کردند به وسایلی که تا قبل از این نیازی به آن‌ها نداشتی.

ادامه خواندن بنی‌عادت شگفت‌آور
1+

به داد خودمان برسیم

چهار پنج سال پیش، معلم مدرسه‌ای بودم در شرق تهران. قرار بود دخترک‌های 10-12 ساله را اردو ببریم. اردو در یک باغ برگزار می‌شد. وسط باغ هم استخر بود. دقیق یادم نیست چرا، ولی هرکسی دلش می‌خواست می‌توانست با لباس بپرد وسط استخر.

ادامه خواندن به داد خودمان برسیم
1+

دست ما کوتاه نیست، خرما را بچین

اولین باری که با مشاوری صحبت کردم را خیلی شفاف به یاد دارم. پنجم دبستان بودم. مرحوم دکتر هادی صادق، مشاور مدرسه ما بود و مرا صدا کرد. درباره این صحبت کردیم که چرا مثل قبل در مدرسه موفق نیستم. من 12 سالم بود، اما جوری با من صحبت میکردند که انگار هر دو همسن هستیم. آنقدر آن گفتگو حساب شده، دقیق و کاربردی بود که هنوز هم حرف‌های دکتر را به یادم دارم و به کار زندگی‌ام می‌آید.

بعدها بازهم مشاور رفتم. مدل‌های مختلف، تیپ‌های گوناگون. از دفترهای لوکس و لباس‌های پرزرق و برق، تا مشاوری که در خانه مشاوره می‌داد.

ادامه خواندن دست ما کوتاه نیست، خرما را بچین
0

قاتل شدن یا قاتل پروریدن هیچ از ما دور نیست

این نوشتۀ من در سایت آوانگارد نیز منتشر شده است.

شما هم نقاشی‌هایی که هیتلر کشیده بود را به خاطر دارید؟

چند سال پیش، زمانی که هنوز وایبر به میان نیامده بود، با ایمیل مطالب وایبری و تلگرامی را برای همدیگر می‎‌فرستادیم. یکی از مطالبی که بسیار دست‌به‌دست چرخید، چند نقاشی زیبای آبرنگ بود. نگارنده‌ی ایمیل می‌پرسید: «حدس می‌زنید این نقاشی‌ها اثر کیست؟» و بعد چند سطر پایین‌تر توضیح می‌داد دستان دیکتاتورِ بزرگ، هیتلر، چنین شاهکار لطیفی آفریده و متاسفانه او نتوانسته در دانشگاه دلخواهش پذیرفته شود. نتیجه‌گیری هم با خواننده‌ی ایمیل بود، سری تکان می‌دادیم و می‌گفتیم اگر پذیرفته شده بود چه بسا جنگیِ جهانیِ دومی رخ نمی‌داد.

نمی‌دانم جریان نقاشی‌های هیتلر تا چه اندازه قابل استناد است، اما برای خود من، جالب است بدانم شخصی مثل هیتلر، چگونه هیتلر شد؟

ادامه خواندن قاتل شدن یا قاتل پروریدن هیچ از ما دور نیست
0

دلیل نخ‌نما

در هفتم محرم، نامه‌ای از ابن زیاد به کربلا رسید که:

«میان حسین و یارانش و آب فرات حائل شو، تا اینکه یک قطره آب نچشد، چنانکه با عثمان چنین رفتار شد.»

وقتی این نامۀ ابن‌زیاد را خواندم دلم می‌خواست می‌توانستم سرم را در کتاب فرو کنم، طوری که روبه‌روی ابن زیاد قرار بگیرم و به او بگویم: «چطور رویت شد چنین نامه‌ای بنویسی؟»

ادامه خواندن دلیل نخ‌نما
3+

انبارهای پر از اشک، روایتی از محرم در روزگار کرونا

عالم عادت کرده است که شب اول محرم که می‌شود، صدای گریه و آه بشنود. سراسیمه، مثل کسی که عزیزی در سفر داشته، سفری یکساله، خودمان را به حسینیه می‌رسانیدم. گوشه‌ای از فرشی می‌نشستیم، کفش‌هایمان در کیسه در بغل، سرمان را می‌انداختیم پایین، حال روضه‌خوان چه بخواند چه نخواند، برای خودمان زار می‌زدیم. دلمان خوش همان یک تکه فرش بود، دو استکان خرما، سیاهی‌ها و چهرهای آشنا.

اما امسال، عالم صدای گریۀ شدیدتری می‌شنود.

ادامه خواندن انبارهای پر از اشک، روایتی از محرم در روزگار کرونا
1+

میدل‌مارچ، طلایه‌دار شخصیت‌پردازی

معلمی داشتم که معتقد بود ما در زندگی‌هایمان آنقدر که باید آدم ندیده‌ایم.

یکی از راه‌های آدم دیدن، این است که معاشرتمان را زیاد کنیم، ولی در این شرایط فاصله‌گذاری اجتماعی، معاشرت با آدم‌های حقیقی چنان خوشایند دوطرف نیست. پس چاره‌ای نیست تا روبیاوریم به آدم‌های خوش‌محضری که معاشرت ما با آن‌ها نه مریضشان می‌کند و نه دلتنگ.

یکی از کتاب‌های بی‌نظیری که می‌‌توان در این راه خواند، کتاب «میدل‌مارچ» اثر جورج الیوت است.

ادامه خواندن میدل‌مارچ، طلایه‌دار شخصیت‌پردازی
4+